اين حسي که ميگي واقعا قابل درکه، آدم بين مراقبت از عزيزش و زندگي خودش گير ميکنه. همه چیز رو تنها روي دوشت ننداز، تقسيم کار و کمي استراحت براي خودت واقعا لازم و واجبه.

خیلیا این مرحله رو تجربه کردن و می‌گن تنها راهش اینه که همه بار رو خودت برنداری. یعنی تقسیم کار، کمک گرفتن از بقیه، حتی یه تایم کوتاه برای خودت. قرار نیست همه‌چیز صددرصد درست پیش بره، اما کم‌کم یه ریتم جدید پیدا می‌کنی. حرف زدن با آدمایی که همین مسیر رو رفتن هم واقعاً کمک می‌کنه حس نکنی تنها موندی. زندگی عادی کامل برنمی‌گرده، اما یه مدل جدیدش شکل می‌گیره که قابل تحمل و حتی قابل ادامه‌ست.